Tükeniş..

Kendime kızıp bütün duvarları yıktığım gün utanıyorum;sonra sakinleşip unutuyorum;bunca haksızlığın hakim olduğu düzende haklılığını yitirmiş her şey gibi kayboluyorum.Sonra kalemi elime alıyor eskisi gibi bir şeyler karalamak istiyorum ondan da sıkılıyorum;kelimeler de benim gibi tükenmiş olmalı ki arka arkaya dizilmemek için ellerinden geleni yapıyorlar.Zorlanıyorum sanki aynı yolları tekrar yürüyormuşçasına bir bıkkınlıkla uğraşıyorum;kendimce mücadelem de küçük zaferler ediniyor ve bunları taçlandırıyorum.Oysa ben hep kaybediyorum..Farkında olamadan hep eksik kalıyor,istediklerim ile yaptıklarımda;yaptıklarımı hafif buluyorum,iğreniyorum...
Hiç bir şeyin olduğu gibi olmasını kabul edemiyor her şeyde olduğu gibi buna da kızıyorum.Ben doğal olmayı da sevmiyorum;sevdiklerime zararlar verip üzüyor sonra pişman oluyorum...Sanırım gün geçtikçe ölüyor;tükeniyor;yok oluyorum...